Rond 19.00 uur vertrokken ze.
Catalina droeg donkere spijkerbroeken, zwarte laarzen, een grijze trui en Abrils sjaal. Abril droeg spijkerbroeken, sneakers, een spijkerjasje en droeg haar Canon-camera. Ze namen een bus richting het stadscentrum.
Om 19:47 uur stuurde Catalina haar moeder een sms:
"We zijn in het centrum. Alles is goed. Ik hou van je."
Dat was het laatste bericht dat ze ooit stuurde.
Beveiligingscamera's legden later de twee vrienden rond 20.00 uur vast op de Córdobastraat—glimlachend, etalages aan het shoppen, selfies makend. Ze zagen er ontspannen uit. Normaal. Veilig.
Om 20:34 uur liepen ze een pizzeria een paar straten verderop binnen. De eigenaar vertelde later aan de politie dat ze pizza en frisdrank hadden besteld, veel hadden gelachen, contant betaalden en een fooi hadden achtergelaten. Niets bijzonders.
Om 21:01 uur lieten camera's zien dat ze in de regen vertrokken. Catalina sloeg de sjaal strakker om haar nek. Abril trok haar capuchon op. Ze liepen naar het oosten.
Een getuige bij een nabijgelegen bushalte herinnerde zich dat hij hen naar de rivier zag wijzen, alsof ze twijfelden of ze nog wat verder zouden lopen.
En toen—niets.
Geen taxi-registraties. Geen bustickets. Geen betaalpas. Geen berichten meer. Tussen 21:30 en 22:00 uur verbraken beide telefoons bijna tegelijk de verbinding met het netwerk, alsof iemand ze samen had uitgezet.
Ze verdwenen alsof de stad hen volledig had opgeslokt.
De zoektocht die nooit eindigde
Tegen middernacht waren de families in paniek. Roberto Torres en Claudio Ruiz reden door het centrum, controleerden straten, bars en nachtwinkels. Om 2 uur 's nachts gingen ze naar de politie.
De dienstdoende agent vertelde hen wat families altijd horen in de eerste uren:
"Ze zijn volwassenen. Waarschijnlijk zijn ze buiten gebleven. Wacht."
Maar Laura kende haar dochter. Catalina checkte altijd in.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
