WAAR ELENA HEN VOND
Alejandro perste de woorden eruit: "Hoe?"
Elena vertelde hem de waarheid. Zes maanden eerder, na het werk, had ze gehuil gehoord bij vuilnisbakken achter een restaurant. Ze vond de vier jongens dicht tegen elkaar aan, zwak en uitgehongerd. Ze bracht haar hele weekloon door in een taxi en bracht hen naar haar kleine bediendenkamer in het landhuis—omdat ze niet geloofde dat ze nog een nacht buiten zouden overleven.
Ze gaf toe dat ze ze had gevoerd wat ze zich kon veroorloven—goedkope rijst geel om het "speciaal" te laten voelen.
"Als het op goud lijkt," zei ze zacht, "geeft het hen hoop."
Alejandro staarde naar de kommen alsof het een bekentenis in porselein was gekerfd. Deze "arme" maaltijd had zijn kinderen in leven gehouden.
Een klein stemmetje klonk – een jongen schoof zijn bord naar Alejandro toe:
"Meneer... Wil je wat? Elena doet magisch poeder. Het is goed."
En Alejandro—die alles had—at met trillende handen van het bord van zijn kind.
DE ECHTE SCHURK KOMT BINNEN
Het moment van fragiele rust werd verbrijzeld door het gebrul van een auto buiten. Hakken klikten snel op marmer. Elena werd bleek. De jongens verstijfden.
Fluisterde eentje, trillend: "Zij is het."
Een scherpe stem klonk vanuit de gang: "Alejandro!"
Doña Bernarda—Alejandro's moeder—verscheen in designerkleding en juwelen. Ze stopte toen ze het tafereel zag: Elena, de gele rijst, Alejandro met een lepel, en vier identieke jongens.
Haar gezicht toonde geen verrassing.
Het toonde schuld en angst.
Stamelde ze, "Nee... Het kan niet... Ik heb ervoor gezorgd..."
Alejandro's stem werd dodelijk kalm:
"Waar heb je voor gezorgd, moeder?"
DE WAARHEID EN DE OORLOG
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
