Ik had geen eigen kinderen, geen partner, ik had daar geen tijd voor. Mijn leven draaide om werken en geld naar huis sturen. Mijn familie was mijn bestaansreden. Jaren gingen voorbij – 10, 15, 17. Ik sprak elke week met mijn moeder via een videogesprek. Altijd dezelfde vragen. "Hoe gaat het met je, dochter? Eet je wel goed? Werk je niet te veel?" En ik antwoordde altijd: "Het gaat goed, mam, maak je geen zorgen." Ze vertelde me over het dorp, dat die en die getrouwd was, dat die en die overleden was, dat ze het plein hadden opgeknapt, dat de kerk reparatie nodig had.
Alles leek normaal, alles leek in orde. Ik woonde in een kleine huurkamer in Los Angeles. Ik deelde een badkamer met drie andere mensen. Ik had geen luxe, maar dat maakte me niet uit, want ik wist dat het goed ging met mijn familie. Ik wist dat mijn opoffering de moeite waard was. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat mijn moeder iets voor me verborgen hield. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat alles wat ik dacht te weten een leugen was. Alles begon ongeveer acht maanden geleden te veranderen.
In het begin waren het kleine dingen, details die ik probeerde te negeren, want je wilt toch geen slecht beeld van je eigen moeder hebben? Je wilt geloven dat alles goed is. Maar er klopte iets niet. Mijn moeder nam mijn videogesprekken niet meer op. Voorheen belde ik haar elke zondag om 10 uur 's ochtends (Californische tijd) en ze nam altijd op. Ze zat er altijd, met haar sjaal om haar schouders, in de woonkamer, glimlachend naar me via het scherm. Maar plotseling stopte ze met opnemen.
De eerste keer dacht ik: "Ach, misschien is ze even weg." De tweede keer: misschien was ze druk. De derde keer begon ik me zorgen te maken. Toen ik haar eindelijk te pakken kreeg, was er iets veranderd. Haar stem klonk anders, gespannen, gehaast. Ze zei: "Oh lieverd, het spijt me, ik ben echt heel druk geweest." Maar ik merkte dat ze steeds om zich heen keek, dat ze snel ophing en dat ze me het huis niet goed liet zien. Op een keer vroeg ik haar: "Mam, waarom laat je me de woonkamer niet even zien?"
Ik wilde zien hoe het eruit zou zien met de nieuwe meubels. Ze draaide de telefoon snel weg en zei: "Oh, het is nu een rommel, schat. Misschien een andere keer." Die andere dag kwam er nooit. Ze bleef maar hetzelfde zinnetje herhalen, als een kapotte grammofoonplaat. Kom nog niet, schat. Alles is prima hier. Geef je geld niet uit aan die reis. Het is beter om hier te blijven en door te werken. Dat verbaasde me enorm, want voorheen zei ze altijd: "Oh, mijn schat, wanneer kom je nou?"
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
