Het enige wat overbleef was een oude, doorgezakte, bevlekte fauteuil en een paar plastic stoelen. De muren waren vochtig en hadden vlekken. De tegelvloer, waar ik voor betaald had, was vies en dof. In een hoek stonden dozen opgestapeld en er hing een vreemde, muffe, treurige geur. 'Waar is het meubilair, mam?' vroeg ik. Ze deed de deur achter me dicht. Ze keek me niet aan. 'Ach lieverd, het is gewoon dat oude dingen uit elkaar vallen, weet je.' 'Maar ze waren niet oud,' zei ik.
We hebben die fauteuil drie jaar geleden gekocht. Tja, je weet hoe dat gaat, dingen slijten. Een leugen. Ik wist dat het een leugen was, maar ik zei nog niets. Ik liep naar de keuken. Daar stond het fornuis dat ik had besteld, maar het was vies. Het zag eruit alsof het al dagen niet gebruikt was. Ik opende de bijna lege koelkast. Er stond alleen een fles water en wat oude tortilla's in. Heb je niet gegeten, mam? Jawel. Ik ben alleen vandaag niet naar de markt geweest.
Weer een leugen. Ik voelde het, ik wist het. Ik ging terug naar de woonkamer. Er lagen wat papieren op een plastic stoel. Ik liep ernaartoe. Mijn moeder werd nerveus. "Ach schat, laat maar. Ik bewaar ze wel," maar het was te laat. Ik had ze al gezien. Het waren incassobrieven, brieven van een bank, juridische documenten. Ik pakte ze. Mijn moeder probeerde ze van me af te pakken, maar ik deinsde achteruit. Ik begon te lezen. Laatste aanmaning. Achterstallige betaling. Executieprocedure. Hypotheek. Hypotheek. Ik keek op. Ik keek naar mijn moeder.
Wat is dit? Ze begon te huilen en bedekte haar gezicht met haar handen. Oh, dochter, vergeef me. Vergeef me. Wat is dit, mam? herhaalde ik, mijn stem luider. Waarom rust er een hypotheek op het huis? Waarom liggen er incassobrieven? Ze huilde onophoudelijk, niet in staat om te spreken. Ik las verder in de papieren en wat ik ontdekte, ontnam me de adem. Er rustte een hypotheek op het huis. Mijn moeder had een grote lening afgesloten met het huis als onderpand en had die niet terugbetaald.
Ik had al maanden niet betaald. De bank stond op het punt beslag te leggen. "Mam," zei ik, mijn stem trillend. "Ik stuur je elke twee weken geld. Waar is het? Waarom heb je niet betaald?" Ze zakte in de oude fauteuil. Ze huilde nog steeds. Ze kon nog steeds niet praten. Ik ging tegenover haar zitten. Ik voelde een vreselijke druk op mijn borst, alsof iemand mijn hart samenkneep. "Mam, ik wil dat je me de waarheid vertelt."
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
