Ons huis voelt nu niet meer als een huis. Het voelt als een structuur die echo's vasthoudt.
Lily's kamer blijft onaangeroerd. Haar potloden liggen nog steeds verspreid over haar bureau. Haar zonnebloemtekening blijft onafgemaakt, geel vervaagt naar wit waar haar hand stopte. Speelgoed rust waar ze het laatst had laten vallen. De roze lamp naast haar bed werkt nog steeds; Soms zet ik hem 's nachts aan, en dan weer uit, alsof spierherinnering niet loslaat.
Op haar nachtkastje ligt de armband die ze voor mij aan het maken was. Half klaar. Ongelijke kralen. Ik kan mezelf er niet toe zetten hem te verplaatsen.
Sommige dagen loop ik langs haar deur en heb ik het gevoel dat ik mijn eigen leven achtervolg. Alsof ik degene ben die er niet meer bij hoort.
Ik zet koffie en vergeet het te drinken. Ik zit op stoelen en staar naar muren. Ik slaap alleen als de uitputting me onder water brengt. Bestaan voelt mechanisch, alsof ik doe alsof ik iemand ben die weet hoe ze zonder haar kind moet leven.
De politie bracht haar bezittingen van het ongeluk terug in verzegelde zakken. Ze waren zachtaardig, verontschuldigend. Toch voelde het als weer een diefstal—stukken van haar leven door vreemden aangepakt, gecatalogiseerd, zonder haar teruggebracht.
Er zijn drie weken verstreken.
En ik weet nog steeds niet hoe ik moet ademen in een wereld waar mijn dochter dat niet kan.
Ik deed alleen alsof ik functioneerde.
Ik herinner me dat ik in een doffe grijze kamer zat, tranen over mijn wangen stroomden, terwijl ik een formulier ondertekende waarop alles stond wat ze bij zich had: haar rugzak, glittersneakers, het zonnebloemschetsboek waarin ze de avond ervoor was begonnen te tekenen, haar fonkelende paarse haarband en de gele trui.
Die trui.
Het was haar favoriet. Een zachte, felgele met kleine parelmoerknopjes. Ze droeg het bijna elk weekend. Het liet haar eruitzien als een wandelende zonnestraal. Ik kon haar op elke speelplaats zien als ze het droeg.
