Een paar weken geleden was ik in de achtertuin aan het worstelen met mijn oude, temperamentvolle grasmaaier, toen het gebeurde. Mijn golden retriever, Mochi, lag tevreden uitgestrekt onder de eikenboom – ongetwijfeld dankbaar dat tuinieren niet tot zijn takenpakket behoorde.
Ongediertebestrijding
Toen voelde ik het: een vage, aanhoudende jeuk aan mijn enkel. Niet helemaal een muggenbeet, niet helemaal een verdwaald grassprietje – gewoon… iets. Ik keek naar beneden.
En daar was het.
Een klein zwart stipje, stevig vastgehecht en vastbesloten om niet los te laten. Mijn maag draaide zich om. Zonder na te denken verwijderde ik het voorzichtig van mijn huid. Daar, onmiskenbaar tegen mijn handpalm: een eenzame sterteek, herkenbaar aan dat ene witte stipje op zijn rug.
Huidaandoeningen
Normaal gesproken trek ik me weinig aan van kleine ongemakken in de natuur. Een muggenbeet? Een beetje lotion, en ik ben er weer bovenop. Een bijensteek? Even ijs erop, en ik ga verder. Maar teken? Teken zorgen ervoor dat ik wil gillen, huilen en tegelijkertijd naar binnen rennen. Ze zijn niet alleen onaangenaam, ze kunnen ook ernstige ziekten overbrengen.
Dit was mijn eerste ontmoeting met een teek. En natuurlijk moest het de gevreesde eenzame sterrenteek zijn.
Als je er zelf ooit mee te maken hebt gehad, weet je welke paniek er dan opkomt. Zo niet, dan leg ik je graag uit wat je moet doen – kalm, duidelijk en effectief.
Vervolg op de volgende pagina.
