Deel 6 — Ik ben gestopt met smeken
Barbara ging vervolgens naar de apotheek.
Ze betaalde voor Chloe’s medicijnen en ademhalingsapparatuur.
Daarna zat ik op de passagiersstoel met de apotheektas op mijn schoot.
De woorden van Eric bleven maar in mijn hoofd rondspoken.
Zoek iemand die om je geeft.
Barbara had hem dat nog nooit horen zeggen.
Op de een of andere manier voelde alles daardoor nog zwaarder aan.
‘Ik betaal je terug,’ zei ik.
Barbara knikte.
“Ja, dat zul je.”
Ik keek haar verbaasd aan.
Toen glimlachte ze.
“Want de oplossing voor Erics weigering om verantwoordelijkheid te nemen, kan niet zijn dat een andere vrouw voor altijd alles draagt.”
Voor het eerst begreep ik wat Barbara probeerde te doen.
Ze verving Eric niet.
Ze hielp me lang genoeg overeind te blijven zodat ik niet langer vrijwillig van hem afhankelijk zou zijn.
Eenmaal terug in mijn appartement opende ze een notitieboekje.
“Geld van de spaarrekening gehaald?”
“Ja.”
“Gezamenlijke rekeningen?”
“Ja.”
“Heeft hij bezittingen meegenomen toen hij vertrok?”
“Wat meubilair.”
“Medische kosten voor Chloe?”
“Ja.”
Ik aarzelde.
“Hij blijft maar zeggen dat het grootste deel van het spaargeld van hem was, omdat hij meer verdiende.”
Barbara schoof het notitieboekje naar me toe.
“Dan kan aan de hand van de documenten worden vastgesteld wat van hem is.”
Dus ik schreef.
Alle data die ik me kon herinneren.
Elk bedrag.
Elke rekening.
Elk bericht.
Elke screenshot.
Elke belofte.
Elke weigering.
Daarna bracht Barbara me naar een advocatenkantoor gespecialiseerd in familierecht.
Ik stopte buiten.
“Ik kan me geen advocaat veroorloven.”
“Het overleg is reeds afgerond.”
“Barbara—”
Ze stak haar hand op.
“Ik doe de deur open, Claire. Wat je daarna doet, is jouw verantwoordelijkheid.”
En dat is precies wat ik gedaan heb.
Ik ben gestopt met Eric te bellen voor medelijden.
Ik ben gestopt met hem te vragen het te begrijpen.
Ik ben gestopt met proberen hem ervan te overtuigen dat Chloe een vader verdiende.
In plaats daarvan verzamelde ik platen.
Bankafschriften.
Teksten.
Bonnen.
Medische kosten.
Mijn advocaat heeft de rest afgehandeld.
Twee weken later bereikte Eric de officiële documenten betreffende Chloe en onze financiën.
Zijn eerste bericht kwam vrijwel meteen binnen.
Je bent helemaal je verstand kwijt.
Ik heb het doorgestuurd naar mijn advocaat.
En toen nog een.
Mijn moeder heeft je tegen me opgezet.
Die heb ik ook doorgestuurd.
Voor één keer hoefde ik me niet bezig te houden met Erics woede.
Er waren nu procedures.
Data.
Documenten.
Verplichtingen.
Feiten.
Een paar dagen later belde Barbara.
“Tessa weet het.”
‘Weet wat?’
Barbara hield even stil.
“Blijkbaar heel veel.”
Later, toen Eric haar belde, hoorde ik Tessa op de achtergrond schreeuwen.
“Je vertelde me dat Claire je verlaten had!”
Eric antwoordde te zacht om het te kunnen verstaan.
Toen schreeuwde Tessa opnieuw.
“Je zei dat dit huis van jou was! Je zei dat Claire geld zat had! Je zei dat de baby niets nodig had!”
Barbara schoof de telefoon van haar oor af.
“Ik vermoed dat uw man niet van zijn avond geniet.”
Ondanks mezelf glimlachte ik.
Niet omdat ik Tessa pijn wilde doen.
Nee, dat heb ik niet gedaan.
Ik glimlachte omdat Eric zoveel verschillende versies van de waarheid had verzonnen dat ze uiteindelijk allemaal op elkaar botsten.
