Deel 3 — “Zij is jouw probleem”
Erics nummer stond nog steeds in mijn telefoon.
Ik heb er een paar minuten naar gestaard.
Ik verafschuwde de gedachte om hem te bellen.
Maar dit ging niet over mij.
Dit was zijn dochter.
Dus ik drukte op de knop.
Hij nam na een paar keer overgaan op.
“Wat?”
Geen hallo.
Over Chloe bestaat geen twijfel.
Gewoon irritatie.
Ik heb mijn trots ingeslikt.
“Chloe heeft nog een ademhalingstherapie nodig. Haar medicatie is duurder dan ik had verwacht, en ik kan niet alles betalen.”
Stilte.
Ik ging verder voordat hij kon ophangen.
“Jij hebt het spaargeld meegenomen, Eric. Ik heb je hulp hierbij nodig.”
Hij zuchtte.
Geen zorgen.
Geen probleem.
Verveeld.
“Claire…”
“Ze heeft haar vader nodig.”
Er klonk een kort lachje door de telefoon.
Toen zei hij: “Jij hebt ervoor gekozen om haar te krijgen. Ze is nu jouw verantwoordelijkheid. Jouw probleem.”
Mijn vingers klemden zich vast om het stuur.
Even heel even kon ik echt niet praten.
“Eric, zij is ook jouw dochter.”
“Zoek iemand anders die je kan helpen.”
Zijn stem klonk kouder.
“Iemand die er echt om geeft.”
Toen werd het gesprek beëindigd.
Ik bleef volkomen stilzitten.
Chloe maakte een zacht geluidje vanaf de achterbank.
Ik bekeek haar via de spiegel.
Ze had geen idee dat haar vader haar bestaan zojuist had gereduceerd tot een probleem dat hij niet wilde.
Iets in mij, vol wanhoop, weigerde het nog steeds te accepteren.
Misschien, dacht ik bij mezelf, kon hij wrede dingen zeggen aan de telefoon omdat Chloe voor hem nog niet echt was.
Misschien als hij haar echt had gezien…
Dus in plaats van naar huis te rijden, ben ik naar het adres gereden waar Eric met zijn vriendin woonde.
Ik droeg Chloe naar de deur en belde aan.
Tessa opende het.
Ze droeg een van Erics overhemden.
Haar ogen dwaalden van mij naar de draagzak.
Toen glimlachte ze op een manier waardoor mijn maag zich omdraaide.
‘Eric,’ riep ze het huis in, ‘de moeder van je baby is hier en vraagt om nog een financiële bijdrage.’
Mijn gezicht brandde.
Eric verscheen achter haar.
Op blote voeten.
Comfortabel.
Geïrriteerd om me te zien.
‘Ik wil niets voor mezelf,’ zei ik tegen hem. ‘Kijk maar naar Chloe. Haar behandeling kost meer dan ik kan opbrengen.’
Zijn blik gleed amper een seconde naar de koerier.
En dan ben ik weer aan de beurt.
‘Ik ben eroverheen, Claire.’
“Zij is jouw kind.”
“Houd op haar hierheen te brengen.”
Mijn hart bonkte pijnlijk.
“Eric—”
“Ik heb nu een nieuw leven. Neem je kind mee en ga.”
Tessa lachte zachtjes achter hem.
Toen ging de deur dicht.
Ik stond op de veranda ernaar te staren.
Chloe maakte nog een zacht geluidje.
En er veranderde iets in mij.
Wekenlang had ik gewacht tot Eric zich zou herinneren wie hij vroeger was.
Wachten tot hij erom geeft.
Ik wacht tot hij de man wordt met wie ik ooit dacht getrouwd te zijn.
Die middag ben ik gestopt met wachten.
