Dr. Salinas ging naast mij zitten en een hand op mijn schouder leggen.
‘Je bent hier veilig’, zei ze.
Veilig.
Ik had me niet gerealiseerd hoe lang het geleden was dat ik dat woord had gevoeld.
Ik verliet de kliniek met twee echofoto’s in mijn tas en een hernieuwd vuur in mijn borst.
Buiten stond Diego te wachten bij de parkeerplaats.
Paula stond een paar meter bij hem vandaan, met haar armen over elkaar en een strak gezicht.
Ze waren aan hetn.
Ik kon Paula’s stem horen.
“Je vertelde me dat ze vreemdging.”
Diego kortaf: “Ik dacht dat ze dat wel deed.”
‘Dacht je dat echt? Je hebt je huwelijk kapotgemaakt vanwege iets wat je dacht?’
Hij zag mij en stopte met praten.
Ik liep langs hen beiden.
Diego stapte naar me toe.
“Laura.”
Ik ben niet gestopt.
Hij volgde.
“Laura, wacht even. Alsjeblieft.”
Alsjeblieft.
Hij had dat woord snel gevonden.
Te snel.
Ik me om.
“Wat?”
Zijn gezicht zag er nu anders uit.
Niet echt spijt.
Geschokt.
“Ik heb tijd nodig om dit te verwerken.”
Ik staarde hem aan.
“Dat is grappig. Je had geen tijd nodig om mij te veroordelen.”
Paula kwam aan.
Diego negeerde haar.
“Ik heb een fout gemaakt.”
“Nee, Diego. Je hebt een keuze gemaakt. Sterker nog, je hebt meerdere keuzes gemaakt.”
Zijn lippen waren op elkaar geperst.
“Ik kende het tijdschema niet.”
“Je hebt er niet om gevraagd.”
“Ik was…”
“Je hebt vals.”
Paula hapte naar adem.
Diego’s ogen flitsten.
“Dat is niet—”
‘Wat? Echt waar? Je bent bij haar geïnspireerd op dezelfde avond dat ik vertelde dat ik zwanger was. Had ze al een tandenborstel voor je in haar appartement?’
Zijn stil was het antwoord.
Paula keek weg.
Ik knikte langzaam.
“Dat dacht ik al.”
Diegoe zijn stem.
“Laten we thuis verder praten.”
Ik lachte.
“Je woont daar niet meer.”
“Ik kan terugkomen.”
“Nee.”
Zijn blik werd scherper.
“Laura, dat zijn mijn kinderen.”
