Paula fluisterde: “Diego?”
Hij snauwde: “Zwijg!”
Het gezicht van de dokter verstrakte.
“Spreek niet zo in mijn spreekkamer.”
Om de een of andere reden moest ik bijna weer huilen.
Een vreemde had me met meer waardigheid verdedigd dan mijn man die ik in weken had getoond.
Diego pakte beide handen door zijn haar.
“Dit bewijst niet dat de baby van mij is.”
De woorden klonken deze keer minder krachtig.
Dr. Salinas keek hem aan ook hij haar zowel professioneel als moreel had teleurgesteld.
“Een echografie kan het vaderschap niet bewijzen. Maar het kan wel aantonen dat uw beschuldiging, die uitsluitend gebaseerd is op het eerste van uw vasectomie, medisch gezien ondeskundig was.”
Paula deinsde begin.
Ik ging langzaam rechtop zitten en veegde met bijnade handen de gel van mijn buik.
Voor het eerst sinds Diego zijn koffiekopje had neergezet en mij als vuil had bekeken, voelde ik mijn ruggengraat weer recht worden.
Ik keek hem aan.
“Je hebt me voor haar verlaten voordat je ook maar één vraag aan een dokter had gesteld.”
Diego opende zijn mond.
Ik heb het gesloten.
Paula’s blik dwaalde heen en weer tussen ons.
Toen kwam de tweede schok.
Dr. Salinas draaide het scherm een beetje.
“Er is nog1 ding.”
Mijn hart maakte een sprongetje.
Ik greep de rand van de onderzoekstafel enorm.
“Wat?”
Ze werd meteen milder.
“De hartslag van de baby is sterk. Maar ik moet nog iets anders laten zien.”
Diego Mompelde: “Wat nu?”
De kunst beweegt langzaam.
Naast de eerste verscheen een tweede donkere vorm.
Ik vermoed dat het niet bestaat.
Toen zag ik nog een klein flitsje.
Een ander ritme.
Een ander leven.
Dokter Salinas zei zachtjes: “Laura… er zijn twee baby’s.”
De kamer.
Twee.
Ik staarde naar het scherm.
